Με τη σχεδόν ειλημμένη απόφαση της ΕΕ να συμμετάσχουν και οι καταθέτες στη διάσωση των
τραπεζών με υποχρεωτικό «κούρεμα» αναδεικνύεται μια νέα διαχωριστική γραμμή
στην Ευρώπη. Από τη μια οι τρελοί και από την άλλη οι φοβισμένοι. Στο
στρατόπεδο της τρέλας πρωταγωνιστούν οι Γερμανοί, μαζί με ορισμένους
συνοδοιπόρους όπως ο Γάλλος Επίτροπος Μπαρνιέ, ο οποίος πανηγυρίζει γιατί
«σώζονται» οι «μικροκαταθέτες».
Αρα, ένας καταθέτης με 120.000 ευρώ, όσο δηλαδή
ένα καλό εφάπαξ και οι κόποι μιας καλοπληρωμένης δουλειάς, μπορεί να θεωρείται
ένας «μικρός Σόρος», η αποταμίευσή του επενδυτική επιλογή, άρα στον Καιάδα.
Δεν ξέρω από πού βγήκαν αυτά τα τέρατα, αυτές οι λογικές που, ενδεδυμένες τον
μανδύα της οικονομικής σοφίας, κυριαρχούν σήμερα στη «σκοτεινή ήπειρο» της
Ευρώπης.
Θα τις χαρακτήριζα ανεπιφύλακτα μεσαιωνικές, προ-καπιταλιστικές,
βγαλμένες από τα σκοτάδια του 18ου αιώνα, από εποχές «προτραπεζικές». Γιατί η
καταστατική αρχή του τραπεζικού συστήματος είναι η «πίστη», η εμπιστοσύνη
δηλαδή στην ασφάλεια των καταθέσεων και της αποταμίευσης των πολιτών.
Δεν είναι τυχαίο ότι στις ΗΠΑ, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, ενώ ξεκίνησε
ένας τραπεζικός Αρμαγεδδών, κολοσσοί με ιστορία αιώνων εξαφανίσθηκαν, η
«κόκκινη γραμμή» δεν παραβιάσθηκε.
Δεν χάθηκε ούτε ένα δολάριο από τις
καταθέσεις των πολιτών. Η ίδια «κόκκινη γραμμή» έγινε απολύτως σεβαστή και στη
δεκαετία του '90, στη σοβαρή κρίση των σουηδικών τραπεζών.
Αλλά το πρωταρχικό παράδειγμα προέρχεται από το μεγάλο κραχ του 1929. Τρία
χρόνια μετά, στα «απόνερα» του κραχ, με απόφαση του Ρούσβελτ οι τράπεζες
έκλεισαν για έναν μήνα. Το αμερικανικό δημόσιο εγγυήθηκε όλες τις καταθέσεις
και ξανάνοιξαν με ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο.
Μια εμπορική τράπεζα που δέχεται
καταθέσεις δεν μπορεί να «ρισκάρει» σε επενδυτικές επιλογές και μια επενδυτική
τράπεζα δεν δέχεται καταθέσεις. Τόσο απλά ρυθμίστηκαν τα πράγματα με τον
περιβόητο «νόμο Glass-Steagall». Αυτή η απλή ρύθμιση βοήθησε το παγκόσμιο
οικονομικό και τραπεζικό σύστημα για 70 χρόνια.
«Δυστυχώς» ο Ρούσβελτ δεν είχε την «τύχη» να συνομιλεί με «τραστ εγκεφάλων» όπως ο
Μπαρνιέ, ο Σόιμπλε, η Μέρκελ και οι υπόλοιποι αστέρες της τρέχουσας οικονομικής
τρέλας.
Γι' αυτό δεν διανοήθηκε να «κουρέψει» τις καταθέσεις των Αμερικανών
πολιτών, να τους τιμωρήσει για τις τραπεζικές «φούσκες» της εποχής. Προτίμησε
τη θεσμική ρύθμιση, αντί για τις «τρίχες». Και τις τρέλες...
Ομως οι τρελοί της
σημερινής Ευρώπης έχουν έναν παντοδύναμο σύμμαχο. Τον πόλο των φοβισμένων. Οι
ελίτ του Νότου είναι υποταγμένες στη γερμανική κυριαρχία, ενώ οι μοντέρνες ελίτ
του Βορρά εξαιρετικά ανίσχυρες.
Γι' αυτόν τον λόγο οι απόγονοι του «πρωσικού
απολυταρχισμού», οι «Βαυαροί χωροφυλάκοι», κυβερνούν την Ευρώπη. Και τη
μετατρέπουν πάλι σε μια «σκοτεινή ήπειρο».
.png)
