Μου είναι
ειλικρινά εξαιρετικά δύσκολο να σκιαγραφήσω με λόγια μια ηγετική προσωπικότητα
της συνθετότητας και του μεγέθους του Πάνου Καμμένου.
Ο ηγέτης των
Ανεξαρτήτων Ελλήνων έχει το χάρισμα του Γιώργου Τράγκα στο να αποκαλύπτει με
στοιχεία την τερατώδη διεθνή συνωμοσία σε συνδυασμό με την εσωτερική προδοσία
που οδήγησαν στην κρίση που ζούμε. Την άνεση, την τόλμη και την ευθυκρισία ενός
Αλέφαντου, όταν αξιολογεί θεσμούς και πρόσωπα.
Τη δυνατότητα αστείρευτης
παραγωγής ρηξικέλευθων, αποτελεσματικών και κυρίως ρεαλιστικών λύσεων που μόνον
ένας Βασίλης Λεβέντης μάς είχε συνηθίσει στο παρελθόν. Και, παράλληλα, μια
ανατρεπτική και κενοτόμο (δεν είναι ορθογραφικό) οικονομική σκέψη που μας κάνει
ξανά αισιόδοξους για την ύπαρξη της φιλοσοφικής λίθου και τη δυνατότητα μαζικής
κατασκευής αεικίνητων.
Αυτά βεβαίως τα γνώριζα πριν τον απολαύσω για μια ακόμη
φορά στον «Στον
Ενικό» του Νίκου
Χατζηνικολάου μαζί με μια ομολογουμένως κεφάτη παρέα του τουίτερ.
O πρόεδρος
ήταν καταιγιστικός παρά την αιχμηρότητα, εχθρικότητα τολμώ να πω, των
παρεμβάσεων Χατζηνικολάου. Αρκεί να σας αναφέρω ότι από αυτήν την εκπομπή ο
έμπειρος δημοσιογράφος απεφάσισε να απευθύνεται στους «ανακρινόμενους»
πολιτικούς στον πληθυντικό, ώστε να τηρούνται οι αναγκαίες αποστάσεις. Τυχαίο;
Όπως προανέφερα,
ο πρόεδρος ήταν καταιγιστικός και δικαίωσε την ηγετική θέση του στο
αντιμνημονιακό στρατόπεδο ξεδιπλώνοντας το κυβερνητικό πρόγραμμά του. Από πού
θέλετε να αρχίσω;
Αποκατάσταση
μισθών στα επίπεδα του 2009, ΦΠΑ 5%, φορολογικοί συντελεστές από 3 έως 10%,
πάγωμα δανείων. Καθαρές και κοστολογημένες αριθμητικές. Όταν ρωτήθηκε πού θα
βρει το χρήμα, απάντησε με την απλότητα του ανθρώπου που ξέρει καλά τι του
γίνεται. «Θα παράξουμε!». Γι’ αυτόν άλλωστε τον λόγο σάς μίλησα παραπάνω για
φιλοσοφική λίθο και αεικίνητο.
Ο πρόεδρος ήταν
ένας χείμαρρος. Καταγγελία των δανειακών συμβάσεων που, όπως εξήγησε, «είναι
αέρας». Μονομερής διαγραφή του «επαχθούς και επονείδιστου» χρέους, πολυφασική
νομισματική πολιτική, τιτλοποίηση ορυκτού πλούτου και όλα αυτά μέσα στο ευρώ.
Διότι από το ευρώ δεν φεύγουμε αν δεν μας διώξουνε. Αν μας διώξουνε θα φύγουμε,
αλλά δεν θα τους δώσουμε μία γιατί μας διώχνουν παράνομα (σε αντίθεση υποθέτω
με τη δική μας συμβατική προσήλωση).
Όταν ρωτήθηκε ο
πρόεδρος από το ακροατήριο αν φοβάται για τους κινδύνους που διατρέχει η ζωή
του από πιθανούς συνωμότες που θα ήθελαν να ματαιώσουν τη λυτρωτική για τον λαό
έλευσή του στην εξουσία, απάντησε με θάρρος που σου έκοβε την ανάσα: «Έχω δώσει
όρκο ότι θα φθάσω μέχρι το τέλος».
Είπε τόσα πολλά και συνταρακτικά ο πρόεδρος.
Αποκάλυψε για παράδειγμα τον ρόλο της Τράπεζας της Ελλάδος ως οργανισμού «που
καλύπτει όλες τις μεγάλες απάτες και είναι εργαλείο των διεθνών κερδοσκόπων».
Επιβεβαίωσε την αταλάντευτη πίστη του στην Ορθοδοξία και την αντίθεσή του στον
σιωνισμό.
Δήλωσε με αποφασιστικότητα που έπειθε ότι θα προτιμήσει να δώσει
χρήματα σε παιδικούς σταθμούς παρά για την καταπολέμηση των ερυθρών κανθάρων
των φοινίκων.
Εάν αξίζει να ειπωθεί κάτι για το τέλος είναι οι ερωτήσεις
και η στάση του κοινού. Ενώ δηλαδή ήταν φανερό ότι η παραγωγή της εκπομπής είχε
καταβάλει τη μέγιστη προσπάθεια να παρατάξει ένα αυστηρό και κομματικά ουδέτερο
κοινό, η πλειονότητα των ερωτώντων ήταν φανερό ότι είχε επηρεασθεί από τη
χαρισματική παρουσία του προέδρου και οι ερωτήσεις τους θύμιζαν εσωκομματική
διαδικασία.
Αυτό πολλές φορές έβγαλε από τα ρούχα του τον αιφνιδιασμένο και
γνωστό για την αυστηρότητά του σε ζητήματα δεοντολογίας Νίκο Χατζηνικολάου.
Με
αυτήν την έννοια με αφήνουν έκπληκτο κάποιοι υπαινιγμοί που οδηγούν σε αντίθετα
συμπεράσματα και διατυπώνονται από συμμετέχοντα στην εκπομπή σε σχετικό άρθρο του στο protagon.
.png)
